pinipili(t) ko itong pagandahin. paano? ganito lang kasimple 'yun:

kung naubusan ako ng hot water para sa coffee, kabawasan ba 'yon sa pagkatao ko?

kung iinit ang ulo ko sa traffic, sa tsuper, sa pulis trapiko, madadagdagan ba ang kita ko?

kung magdadabog ako sa opisina, magiging libre ba ang pagpapagamot?

kung ma-ba-bad trip ako sa mga tao sa paligid ko, mababayaran ba ang utang ng Pilipinas?

kung magagalit ako sa kanilang lahat, magbabayad ba ang mga taong may utang sa 'kin?

kung magtatampo ako dahil nakalimutan na naman ng boyfriend kong dugtungan ng smiley :-) ang text niyang "Good morning, love," may mag-papaaral ba ng libre sa nga street children?

kung magbibilang ako ng dahilan kung bakit hindi na dapat kausapin ang isang kamag-anak o dating kaibigan, dadami ba ang Pilipinong magkakaroon ng marangal na trabaho?

kung magrereklamo ako sa bawat mali, malulunasan ba ang AIDS at cancer?

kung mapipikon ako sa buhay, magkakaroon na ba ng hustisya ang Maguindanao massacre?

kung gaganti ako sa bawat taong kinaiinisan ko, mangangako ba si GMA na hindi na sasabak sa pulitika at aambisyoning maging prime minister? at higit pa rito ay ang tanong na "TUTUPARIN ba niya ang kanyang pangako?"

di ba, hindi? at di ba, mas maraming bagay na dati nang nakaka-stress, kaya hindi na natin kailangan pang dagdagan ang mga ito? pagkatapos nito, mas na-a-appreciate ko na ang umagang meron ako.

boses pa lang kasi nangangamoy "brod, bro, bru" na. manood na lang ng pbb uber para makumpirma. siempre, hindi naman talaga sasabihin sa 'tin to ng ating mga kapamilya, pero para kasing nangungusap ang mga mata ni mariel rodriguez nitong mga nakaraang araw. hmmm... ano sa tingin mo, 'tol?

ng isang masaganang...

ang tulang ito ay ang kaisa isang entry sa blog na ito na hindi ko gawa. sayang nga eh, sana pwede kong sabihing ako ang nakapag-isip nito. ang ganda kasi, at marami ang tiyak na nakaka-relate. kung bakit ko naman ito nai-post eh sa simpleng kadahilanang nagtagpo kaming muli sa "pandaigdigang sapot." nabanggit ko ang salitang "muli," dahil una ko itong nabasa noong haiskul ako. sa katunayan, isa ito sa mga dahilan kung paano ako nainlab sa pagsusulat.

ang exam sinasagot, yung ibang tao hindi
ang calendar, may date, yung ibang tao wala
ang sugat, inaalagaan, yung ibang tao hindi
ang baso, dinadampian ng labi, yung ibang tao hindi
ang unan, katabi't kayakap sa gabi, yung ibang tao hindi
ang notebook, sinusulatan, yung ibang tao hindi
ang hininga, hinahabol, yung ibang tao hindi
ang parents, hinahalikan, sana ako rin
ang lesson, inuunawa, yung ibang tao hindi
ang kamalian, pinapansin, yung ibang tao hindi
ang panyo, iniiyakan, yung ibang tao hindi
ang Hershey's, may Hugs and Kisses, yung ibang tao wala
ang awit at tugtog, magkasama, sana tayo rin
ang ulap, tinitingala, yung ibang tao hindi
ang phone, hine-hello, yung ibang tao hindi
ang aksidente, pinagkakaguluhan, magpa aksidente kaya ako?
ang radyo, pinakikinggan, yung ibang tao hindi
ang lungs, malapit sa puso, yung ibang tao hindi
ang typewriter, nata-type-an, yung ibang tao hindi
ang kotse, mahal, sana ako rin
ang probabilities, may chance, yung ibang tao wala
ang patay, dinadalaw, yung ibang tao hindi
ang aids, nababalita, yung ibang tao hindi
ang problema, iniisip, di bale, iniisip naman kita
ang film, nadedevelop, yung ibang tao hindi
ang tindera, nagpapatawad, yung ibang tao hindi
ang liham, nagmamahal, yung ibang tao hindi
ang alaala, binabalikan yung ibang tao hindi
ang diyaryo, pinaniniwalaan, yung ibang tao hindi

buti pa ang tulang ito, pinapansin, yung gumawa hindi...

ayon sa kuro-kuro ng mga kaklase ko noong haiskul (o maaaring totoong kwento na nagmistulang haka-haka sa dami ng pinagdaanang dila), ang sumulat nito ay isang pari. hindi ko alam. basta ang alam ko, napakahusay niya. at isa pang dahilan kung bakit ko ito naisipang i-post dito sa bubuwitter ay dahil gusto kong sumalungat sa sinabi niya na, "buti pa ang tulang ito, pinapansin, yung gumawa hindi." kapuri-puri ka, uh, father?

ang hindi marunong lumingon sa pinanggalingan . . . ay madaling batukan.


ang hindi marunong magmahal sa sariling wika-- ay kikita nang malaki sa call center.

ang lumalakad nang matulin, mapipigtasan ng tsinelas.

ang taong nagigipit, ang ulam paulit-ulit.

damitan mo man ang matsing, sa karnabal pa rin ang landing.

                                                                                                
habang maikli ang kumot, 'wag na munang mag-aircon

kung ano ang puno, ganun lang talaga 'yon. wag nang pag-isipan pa nang husto.

kung may tiyaga, meron ding di matiyaga.

matalino man ang matsing-- eh ano ngayon? di naman siya pogi.

pagkahaba-haba man daw ng prusisyon, di ka naman magugutom sa daan. meron diyan sago't gulaman, kropek, chicharon, baluuut...

walang matigas na tinapay, sa taong may ngipin.

*pasintabi: ang kyut na litrato ng matsing--na kapansin-pansing paborito sa mga salawikain--ay nagmula sa www.jeffcrouse.info